Pierwszych nielicznych gości przywitał UZIEL, przedstawiciel lokalnej sceny death metalowej. Chłopaki dobrze wiedzą na czym polega zabawa w ekstremalny metal i dali temu pełen wyraz. Mają w sobie to "coś" i dzięki temu można było przymknąć oko na pewne braki w technice i niekompetencje nagłośnieniowca.

Przed niewiele większą publicznością przyszło wystąpić zespołowi ILO1. Jeśli idzie o technikę, to kapela zaprezentowała się z jak najlepszej strony. Wszystko było równo i na miejscu. Miłe wrażenie sprawiała też wciąż uśmiechnięta wokalistka. Problem jednak w tym, że muzyka zupełnie mnie nie ruszyła. Ale prawdę powiedziawszy nie spodziewałbym się, żeby zespół reklamujący się hasłem "muzyka dla prawdziwych kobiet" porwał moją zaschłą i nieczułą męską duszę. Ciekawi mnie jednak, jak zespół podobał się żeńskiej części publiczności.

Ostatnim bandem spełniającym niewdzięczną rolę supportu był PATHFINDER. Mam jeszcze w pamięci ich występ z Piecowiska, dzięki któremu zakwalifikowali się na Magię Rocka. I wiecie co? Nic się od tamtego czasu nie zmieniło! PATHFINDER raz z lekkością i polotem tchnął w publikę masę pozytywnej energii skłaniając ludzi pod sceną do entuzjastycznej zabawy. Jedyne co mógłbym temu zespołowi zarzucić to, niestety, brak oryginalności. Ich inspiracje włoskim RHAPSODY są aż nazbyt widoczne.

TRI STATE CORNER byli swego rodzaju ewenementem na festiwalu. Już nie support, ale jeszcze nie gwiazda. Dobrze sprawdzili się w roli "płynnego przejścia" serwując nam ciekawe połączenie ciężkiego grania z mandoliną, która nadała ich muzyce lekko folkowego posmaku. Mimo, że nieco monotonny wokal psuł nieco ogólne wrażenie, to nie da się zaprzeczyć, że mieliśmy do czynienia z prawdziwie profesjonalnymi muzykami.

Niemal największą porażką (o największej będzie za chwilę) festiwalu był występ zespołu PUDELSI. Po co oni na tym festiwalu? Tego nie wie chyba nikt poza organizatorami. Nie spotkałem się z ani jedną przychylną opinią na ich temat przed ich występem, a po występie to nawet o neutralną było trudno. Repertuar mieli nijaki, według mnie zaczepiali o zbyt wiele motywów i styli. Sprawiało to wrażenie, że właściwie sami nie wiedzieli co chcą grać. Ale to i tak nic w porównaniu z ich nowym "charyzmatycznym" liderem. Myślałem, że bez Maleńczuka może nie będzie tak źle. Niestety pomyliłem się. "Ten nowy" - chcąc zapewne dorównać poprzednikowi - wykazał się niezwykłą elokwencją w zakresie chamstwa i arogancji. Żałosne. Nie wiem, czy po tym wszystkim kogoś jeszcze obeszło, że to naprawdę dobrzy i utalentowani muzycy...

W sprawie IRY nie pozostaje mi nic innego jak uderzyć się w pierś i oddać im honor. Zawsze miałem ich za nijako grających cieniasów. Myliłem się. Po raczej średnim początku zespół szybko się rozkręcił porywając za sobą fanów... i mnie. Artur Gadowski jest naprawdę charyzmatycznym liderem i wie jak sobie radzić z publiką. Trudno było się nie wciągnąć. Ostatecznie złamałem się gdy IRA zagrała "Mój dom", jeden ze swoich starych hiciorów. Ze sceny było czuć wtedy prawdziwą moc! Od dzisiaj nie dam nic na nich powiedzieć.

Gdy technicy z VADER zaczęli rozkładać na scenie rynsztunek zespołu zaczęły we mnie buzować emocje. Tak, na to właśnie czekałem! Na dobrego deathmetalowego kopa w światowym stylu! Jakiż więc był mój zawód, gdy zespół zaczął grać, a z ich świetnej gęstej i żywiołowej muzyki dźwiękowiec zrobił dudniącą ścianę hałasu!. Poczułem się oszukany. Nie zmieniło tego nawet świetny set, czy popisy doskonałych technicznie muzyków (Paul, za swoim ogromnym zestawem perkusyjnym spisywał się lepiej niż się spodziewałem!). Tak sobie myślę, stali bywalcy imprezy od dłuższego czasu marzą o jakiejś zagranicznej gwieździe na festiwalu, ale wolę porzucić te plany do czasu aż nagłośnienie na Magii Rocka przestanie być loterią.

Na skutek niezależnych od organizatorów okoliczności nastąpiło pewne przetasowanie w rozkładzie festiwalu i w ostatniej kolejności wśród gwiazd (zamiast w pierwszej) zagrali punkowcy z KSU. Zakulisowe doniesienia pozwalają przypuszczać, że Rzeczpospolita Polska wzbogaciła się na tym incydencie z tytułu podatku akcyzowego. Niestety zmęczenie i późna pora nie pozwoliły nam na zapoznanie się z występem KSU.

W normalnych warunkach podsumowując tekst napisałbym zapewne, że jedyną rzeczą, która psuła ogólny wizerunek imprezy były problemy z nagłośnieniem. Nie tym razem. Absolutną porażką był Końjo w roli prowadzącego. Niestety kilka wyuczonych rymowanek powtarzanych co roku, chamstwo w stosunku do konkursowiczów i nieumiejętność wyraźnego wysławiana się spowodowana upiciem nie jest tym czego oczekuje się od prowadzącego. Mam nadzieję, że organizatorzy usłuchają w reszcie powtarzających się co roku próśb uczestników festiwalu i zatrudnią jakiegoś kompetentnego człowieka na tym stanowisku. I oby wyszło im lepiej niż zeszłoroczny eksperyment z Doktorem.