Pierwszy zespół festiwalowy również nie zawiódł. KURCBEND to zespół stylizowany na amerykańskie orkiestry jazzowe lat czterdziestych. i pięćdziesiątych. Na festiwalu wystąpili z gościnnym udziałem gitarzysty i wokalistki. I był to występ bardzo udany. Blues wzbogacony o rozbudowaną sekcję instrumentów dętych ma swój własny niepowtarzalny klimat. Z kolei w występie następnego BLUESZCZ BAND przyczepić mógłbym się tylko do wokalistki. I to nawet nie do jej śpiewu, ale do dosyć... dziwnego zachowania na scenie. To jednak mankament nijak mający się do jakości muzyki, która u warszawiaków była na naprawdę wysokim poziomie.

Dla J. J. BAND trzeba poświęcić osobny akapit. Ich występ był prawdziwym apogeum tegorocznego festiwalu. Świetni muzycy, ze świetnym kontaktem z publicznością w świetnym repertuarze. Tak pokrótce można podsumować ich koncert. Publiczność doprawdy zakochała się w muzyce tej piątki., o czym niech świadczą owacje na stojąco i zmuszenie zespołu do dwukrotnego bisowania, nie pozwalając nawet prowadzącemu festiwal dojść do głosu.

Na zakończenie, i niejako wyciszenie po głośnym i żywiołowym koncercie poprzedników, na scenie pojawił się profesor DAVID EVANS. Raz jeszcze przenieśliśmy się w klimaty pierwotnego bluesa lat trzydziestych i czterdziestych. Jedynie fakt, że spora cześć utworów pokrywała się z tymi zaprezentowanymi na wykładzie nieco mnie raził. Znakomita większość publiczności nie brała w nim jednak udziału, więc ta mała niedogodność była udziałem jedynie garstki ludzi. Jeśli w ogóle uznać to za niedogodność.

Pozytywnie nastawiony po bardzo udanym drugim dniu festiwalu udałem się na Jam Session, które także okazało się całkiem dobre. Tak też kończę relację w duchu optymizmu i dobrych nadziei, że festiwal będzie trwał i z roku na rok będzie pozbywał się wad i stawał coraz lepszy.